Toen ik 2 was, zat ik al aan de piano om de hits van die tijd na te spelen. Uren heb ik aan dit instrument doorgebracht, ook al had ik nauwelijks kracht in mijn vingertjes om de toetsen in te drukken. Ik kon destijds ook goed overweg met de accordeon. Deze gave ben ik inmiddels echter kwijt gespeeld.

In 1979 begon ik pianoles en notenleer te volgen. Ik heb toen enorm veel bijgeleerd. Ik begon me te realiseren dat ik een absoluut gehoor bezat, dat me toeliet zowat alles wat ik hoorde meteen in noten om te zetten. Toen wist ik het zeker: muziek zou mijn leven worden. Ik werd in die gedachte ook gesteund door al mijn leerkrachten.

Na mijn humaniora ging ik studeren aan het Brussels conservatorium. Jazz en lichte muziek componeren, dat zei me wel wat. De simpele majeur- en mineurakkoorden moesten wijken voor ingewikkelde partituren. Ik hield in de meeste gevallen wel van die doorgedreven spitsvondigheid. Ik zag tegelijkertijd ook wel in dat "moeilijke" muziek, hoe zeer ik daar ook door geboeid kon zijn, slechts de oren van een heel beperkt publiek bereikte. De overgrote menigte houdt van deuntjes die vlot in het oor liggen. Daarom legde ik me meer en meer toe op het opluisteren van velerlei evenementen. Ik verving de piano steeds vaker door een professioneel keyboard, en speelde alles wat de mensen me vroegen. Ik moest aanvankelijk wat wennen aan de idee dat een minder grote muzikale inspanning toch heel wat deuren kan doen opengaan.

En ondertussen is dat "gaan spelen" uitgegroeid tot een enorme passie. Mensen blij kunnen maken, daar geniet ik enorm van. De betekenis van een namiddagje muzikaal plezier voor een groep bejaarden, die anders nauwelijks nog bezoek krijgt, is niet te onderschatten. Een etentje in een restaurant bevalt je soms nog veel meer als er op de achtergrond aangename muziek te horen is. En wat te denken van een dansvloer die zowat de hele avond overloopt van lachende mensen? Wel deze vormen van genot, daar sta ik voor.

Naast mijn muzikale bezigheden sta ik ook in het onderwijs. Ik geef - hoe kan het ook anders - muzikale opvoeding aan jongeren tussen 12 en 20 jaar. Mijn leerlingen hebben ofwel een visuele handicap, ofwel een vorm van autisme.

Mike Elburgh

In 2002 kwam mijn eerste CD "Flight of ideas" uit. Aangezien dit schijfje nogal wat etnische tinten heeft, hoopte ik ook op enig succes in het buitenland. Voor mij hoefde een artiestennaam niet echt, maar België en Nederland zijn zowat de enige landen waar "Geert" correct wordt uitgesproken. Daarom zocht ik naar iets waar ik zoveel mogelijk van mezelf in kon terugvinden. Maeckelbergh veranderde door een plotse ingeving in Mike Elburgh.

Mike is nu 2 jaar oud, zit dagelijks aan het keyboard en/of de piano, gaat regelmatig optreden en heeft er sinds begin 2004, dank zij het MieLouSoft Team, een nieuwe uitdaging bij: het onderhouden van een website.

Ziezo. Aangezien ik ernaar streef om vooral op muzikaal vlak veel te vertellen, laat ik het hier maar bij. Ik hoop iets van jou te kunnen lezen in mijn gastenboek, of je te ontmoeten als ik ergens aan het musiceren ben.
Laat zeker niet na om me even aan te spreken.

Mike Elburgh